Bijna anderhalf jaar nadat ze haar scheenbeen en kuitbeen brak, stond Lisa-Marie Bosma zaterdag weer juichend op het voetbalveld. De 29-jarige speelster, die al sinds 2008 voor ZAC speelt, maakte tegen WVF haar eerste doelpunt sinds haar zware blessure. “Het is gelukt, ik kan het nog!”
Lisa-Marie liep op 24 mei 2025 tijdens een nacompetitiewedstrijd in Zeeland een zware beenbreuk op. Na een botsing met de keeper waren zowel haar scheenbeen als kuitbeen volledig doormidden.
Omdat ZAC ver van huis speelde, duurde het daarna bijna drie uur voordat ze in het ziekenhuis terechtkwam. Daar werd duidelijk dat een operatie noodzakelijk was.
„De artsen vroegen zich ook af of ik na mijn herstel nog wel zou kunnen en willen voetballen. Dat was behoorlijk confronterend.”
Twee weken later werd ze geopereerd. In haar enkel werden meerdere platen en schroeven geplaatst. Voor Lisa-Marie, die gymdocent is, was vooral de onzekerheid zwaar. „Ik wist niet hoe mijn herstel zou verlopen en of ik uiteindelijk weer alles zou kunnen.”
Lange weg terug
Na de operatie mocht ze wekenlang niet op haar been staan. Daarna begon een lange revalidatie, met drie fysiobehandelingen per week en veel trainen om haar kracht en belastbaarheid terug te krijgen.
Toen ze weer kon lopen en vaker naar haar team keek, kwam ook de twijfel. „Ik dacht regelmatig: kan ik dit ooit nog? En wil ik dit eigenlijk nog?”
Ook bij haar terugkeer op het veld bleef de angst aanwezig. „Ik was bang om door mijn enkel heen te zakken, om een stoot tegen mijn enkel te krijgen, uit te glijden of in een duel terecht te komen.”
Toch groeide het vertrouwen stap voor stap. Vorig seizoen maakte Lisa-Marie in de laatste wedstrijd al enkele minuten. Dit seizoen volgden grotere stappen: dertig minuten in haar eerste bekerwedstrijd, daarna 45 en zaterdag een uur.
„Per wedstrijd merk ik dat ik er beter in kom. Ik durf meer acties te maken en herken mezelf steeds meer als speelster. Mijn oude snelheid en spel zijn nog niet helemaal terug, maar ik probeer steeds meer mijn oude Lisa terug te vinden.”
‘Alles kwam even samen’
Tegen WVF volgde zaterdag het moment waarop alles samenkwam. Na een aanval over de zijkant sneed Lisa-Marie naar binnen. De voorzet kwam precies goed.
„Ik raakte de bal perfect met mijn knie en zag hem langs de keeper vliegen.”
De vreugde was groot. „Anderhalf jaar revalideren, trainen, pijn hebben, twijfelen en steeds opnieuw proberen: alles kwam even samen.”
Voor Lisa-Marie voelde het doelpunt daarom als veel meer dan alleen de 0-1. „Het was de beloning voor anderhalf jaar knokken, met bloed, zweet en tranen.”
Helemaal terug vindt ze zichzelf nog niet, maar de angst is vrijwel verdwenen en het vertrouwen groeit. De volgende mijlpaal lonkt ondertussen alweer. „Ik kan nu al niet wachten op mijn eerste goal in een echte competitiewedstrijd. Ik denk dat die misschien nóg fijner zal voelen.”
Maar terugkijkend overheerst vooral de trots. „Ik ben ontzettend trots op mezelf en op de weg die ik heb afgelegd. Dit doelpunt bevestigde voor mij dat al het harde werk het waard is geweest.”
